Król Gliwic – pośród wielu określeń, które w redakcji przylgnęły do Andrzeja Sługockiego to zawsze było przeze mnie najczęściej powtarzane. Bez przekąsu, bez złośliwości, trochę żartobliwie ale całkowicie szczerze. Bo Andrzej królem Gliwic był. Wiem o tym doskonale, bo to on wprowadził mnie w to miasto.
Pamiętam jak na moim pierwszym spotkaniu z redakcją siedział na swoim ulubionym miejscu w rogu pokoju. Milczał, obserwował, wyczuwał – jakby jego wzrok mówił „zobaczymy na co stać takiego młodego szczyla”. Na jego szacunek i zaufanie trzeba było sobie zapracować.
Jakże jestem dzisiaj dumny, że na nie zasłużyłem.

Wspaniale było poznawać Gliwice z jego przewodnictwem. Gliwice ze swoją unikalną tożsamością, pięknem, ludźmi dumnymi, że są Gliwiczanami. Tak jak dumny był z tego Andrzej. Nie mogłem trafić na lepszego przewodnika i mentora. Człowieka który znał wszystkich i którego wszyscy znali. Ale ważniejsze jest to, że drzwi dla Andrzeja były wszędzie otwarte nie dlatego, że był człowiekiem mediów. Andrzej po prostu miał szacunek. I tą niesamowitą aurę, która sprawiała, że uwielbiali go kibice, politycy, ludzie biznesu, ale przede wszystkim i po prostu – mieszkańcy.

Zawsze odbierał telefon po pierwszym albo drugim sygnale. Z uwagi na jego przygodę z wojskiem, śmialiśmy się, że cały czas jest na służbie – ostatnio jako żołnierz „Nowin Gliwickich”. Mogłem liczyć na jego radę i wsparcie o każdej porze dnia i nocy. Nigdy nie narzekał. Nawet w ostatnich tygodniach choć w słuchawce słychać było jego słabnący głos. W tle zawsze tliła się ta radosna, andrzejowa werwa. Ten męski, mocny charakter, który zna wielu Gliwiczan. Mam to szczęście, że podzielił się ze mną refleksją i prawdą o tym skąd brał swoją siłę. Kiedyś rozmawialiśmy o prywatnych sprawach i powiedział: „Słuchaj Łukasz, ja jestem szczęśliwy najbardziej z tego powodu, że mam tak wspierającą żonę i kochające dzieci. Gdyby nie oni, wszystko co robię byłoby o wiele, wiele trudniejsze”.

I tego Andrzeja polecam Państwa pamięci. Bo pośród wszystkich dokonań dziennikarskich, sportowych czy miejskich, o których dzisiaj szeroko mówi się przy wspomnieniach o nim, właśnie to domowe jest dla mnie najbliższe jego duszy. To był prawdziwy Andrzej – nie przy komputerze, nie na stadionie, nie podczas okolicznościowej gali. Zwykły, szczery, rodzinny Andrzej Sługocki. Porządny człowiek z żelaznymi zasadami.
Żegnaj Przyjacielu, będzie nam Ciebie bardzo brakowało, a Gliwice bez Ciebie będą już innym miastem.

Łukasz Buszman
Redaktor Naczelny NG