Symulacja misji załogowej z udziałem studentek Politechniki Śląskiej w stacji badawczej Lunares potrwa do 31 stycznia. W planach: badania poświęcone wpływom izolacji spowodowanej pandemią oraz projektowaniu stacji kosmicznych.
Do pracy, na obiad i na spacer
Stacja do symulacji misji kosmicznych znajduje się w Pile i jest jedynym tego typu obiektem w Europie. Całkowicie odizolowana od środowiska zewnętrznego składa się z 7 modułów przeznaczonych do różnych czynności i codziennego życia, a także z 250 km kw. do „spacerów kosmicznych”.
Tegoroczna misja skupi się na analizie dostosowania psychiki do przymusowego zamknięcia i kwarantanny. - Warunki w Lunares są unikatowe. Z punktu widzenia Politechniki Śląskiej interesują nas zagadnienia inżynierii biomedycznej i rozwiązań architektonicznych, czyli dostosowania tak małej przestrzeni do funkcjonowania ludzi w odizolowaniu – mówi prof. Arkadiusz Mężyk, rektor Politechniki Śląskiej.
Infrastruktura bazy pozwala na ciągłe monitorowanie zdrowia i zachowań mieszkańców. - Pandemia to paradoksalnie dobry czas na organizację takich badań, jednak pamiętajmy też o potencjalnej użyteczności uzyskanych wyników. Niezależnie od patogenów, nieodłącznym aspektem każdej pandemii będzie fizyczna izolacja społeczeństwa – dodaje Leszek Orzechowski, dyrektor Habitatu Lunares.
Stacja kosmiczna- jak dobrze mieszkać
To nie pierwsze architektoniczno-kosmiczne doświadczenie inż. Wiktorii Dziaduły, studentki Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej. Jest liderką i koordynatorką zespołu projektowo-badawczego architektury kosmicznej M.A.R.S., a w 2019 roku, wspólnie ze swoim zespołem, uczestniczyła w pierwszej w Polsce rezydencji artystyczno-naukowe Art +Design+Science.
W LunAres sprawdza, pod kątem użyteczności i funkcjonalności, różne rozwiązania zastosowanych w stacji kosmicznej. - Będę przeprowadzać także wywiady z użytkownikami o tym, jak ta przestrzeń funkcjonuje, jakie są odczucia, jak to wszystko działa w małym metrażu z taką liczbą osób - wylicza Dziaduła. Praca magisterska, którą przygotowuje, dotyczy właśnie zagadnienia analogowego habitatu, czyli doświadczeń astronautów… na Ziemi.
Kroki w skafandrze
Z kolei inżynierowie biomedyczni z politechniki zajmą się biomechaniką ruchu. Badania związane są z czynnikami wpływającymi na sprawność fizyczną astronautów podczas przebywania w symulowanej stacji kosmicznej. Podczas normalnych misji czynnikiem pogarszającym kondycję jest zmniejszona grawitacja lub jej brak. Narządy ruchu dostosowują się do obciążeń, więc kiedy ich brakuje, następuje ubytek tkanki mięśniowej i kostnej. W przypadku misji w Lunares grawitację zastąpi … zmniejszona aktywność fizyczna, wynikająca z ograniczonej przestrzeni.
Przedmiotem badań będzie przede wszystkim codzienność astronautów. Inżynierowie biomechanicy chcą na przykład dowiedzieć się jak wyglądają obciążenia działające na ciało podczas używania skafandrów. Uczestnicy misji zakładają je podczas spacerów w symulowanej przestrzeni kosmicznej. Testują także urządzenie do wzmacniania mięśni nóg. - W misji uczestniczymy w sposób zdalny, tzn. przekazaliśmy do stacji sprzęt pomiarowy, codziennie łączymy się i nadzorujemy wszystkie procesy. Dokonujemy też oceny zdolności utrzymywania równowagi, postawy ciała, zdolności siłowych oraz rozkładu obciążeń działających na stopy przy noszeniu skafandrów kosmicznych – opowiada dr Robert Michnik.
W habitacie, przy współudziale Politechniki Śląskiej, będą prowadzone także badania nad odzyskaniem zasobów wody, a także innymi aspektami związanymi z ochroną klimatu i środowiska. Tegoroczna misja odbywa się pod patronatem rektora Politechniki Śląskiej i ministra zdrowia.
(ml/Politechnika Śląska)
Komentarze (0) Skomentuj