Tkanki twórcze - Aleksandra Maj. Niedocenianej emocji nie znam Data dodania: 2026-10-14

Kiedy tak stoi z kieliszkiem wina w ręku, albo wpada przez drzwi z siatami zakupów, albo mechanicznym tonem tłumaczy czym nie jest człowiek, jest na miejscu. Tam, gdzie lubi być. Na scenie. Zagrała kobiety z różnych przestrzeni, jednak zawsze mają one coś z niej. Ten błysk w oku, zadziorność, stanowczość, pewien rodzaj szaleństwa konieczny do uwypuklenia czy przerysowania. Podejmuje wyzwania, a jej interpretacje są zawsze interesujące, przyciągające. O takich osobowościach mówi się wyraziste. Taka też jest w wielu scenicznych wcieleniach.  W Tkankach twórczych, prezentujących twórców i twórczynie, Aleksandra Maj. 
 

Czy zdarzyło się pani przemycić na scenę w Gliwicach jakiś prywatny mikrogest, żart lub tajemnicę, o której wiedziała tylko pani?
Na scenie gliwickiego Teatru mija właśnie moje 10 lat, trudno to objąć patrząc na tę cyfrę. Wydarzyło się bardzo dużo i przeżyło wiele chwil pełnych radości, ekscytacji i uniesień przeplatanych różnymi rodzajami smutku i trudów, jak to w życiu, a ponieważ dla mnie życie kręci się od blisko 30 lat w teatralnym świecie, nie sposób nie przemycać tajemnic, emocji i gestów mikro a nawet makro.

Dostaje pani absolutną wolność artystyczną i nieograniczony budżet na jeden wieczór. Co by pani wtedy przygotowała?
Wyśpiewałabym porządnie wszystko to, czego nie dał dotąd los.

Najbardziej niedoceniana emocja, którą uwielbia pani grać na scenie?
Niedocenianej emocji nie znam, wszystkie zawarte w powierzonej mi roli są zawsze wyzwaniem. Gorzej, gdy nie ma czegoś nowego, co wskrzesza. Kocham nieoczywistość i tzw.”nie wprost „, wesołości i smutki.

Rola, która po zejściu ze sceny „nie chciała wyjść” przez dłuższy czas?
Szczerze? Nie wiem. Ponieważ lubię bardzo je wszystkie, a nawet jeśli nie bardzo lubię, to i tak muszę, bo lubię je grać i nie zastanawiam się czy wyszły, bo to ja ostatecznie wychodzę...z teatru.

Najmrodzki czy Całe życie, do jakiej postaci pani bliżej? 
O nie. ..trudniej już się chyba nie da... Obie ukochane i bliskie. Agnes wciąż rozkminiam a Panią Sabinkę, hmm pilnuję, żeby nie zepsuć.

Gdyby miała pani rzucić aktorstwo dla zupełnie innej pasji – kim byłaby Aleksandra Maj?
Kim bym była nie mam bladego pojęcia, sama czasem chciałabym wiedzieć. Ale może odpowiedź mieszka w moich zapalczywych zabawach w dzieciństwie. Jest tam spora różnorodność. Wymieniać? Może jednak następnym razem.

Była Pani nominowana do Złotej Maski za rolę Nauczycielki w internetowym, pandemicznym spektaklu Białoruś obrażona. Jak wspomina Pani budowanie tak dramatycznej postaci w czasach, gdy teatr musiał przenieść się przed obiektyw kamery, pozbawiając aktora żywej reakcji widzów?
Budowałam na gorąco z tego co się działo. Pandemia zamknęła nas i dzięķować, że w teatrze. Mój świat osobisty walił się właśnie w tym momencie i na szczęście miałam szansę, nie mając innego wyjścia, wkładając tę ruinę w Nauczycielkę i w tekst Białorusi. Szczęście w nieszczęściu.

W Bogu mordu gra Pani Veronique Houllie – postać, która pod płaszczykiem wielkomiejskich manier skrywa ogromne pokłady frustracji i agresji. Jak cienka jest granica, którą musi Pani codziennie balansować na scenie, by ta bohaterka nie stała się wyłącznie niesympatyczna, ale budziła w widzu empatię?
Weronika! Wielbię kreację Jodie Foster. Moja nadal w procesie. Wskoczyłam w zastępstwo, ale miałam sporo czasu żeby ją „przytulić”. I w najbliższy weekend zrobię to po raz kolejny i ostatni. Balansowanie jest ustawione i właściwie zapisane w tej postaci ..nie jest to proste i nie gram jej codziennie, chociaż gdyby tak było, odkryłabym z pewnością kolejne warstwy i znalazłabym nowe sposoby na zdobywanie empatii o ile zdołałam ją zdobyć przez te kilka wspaniałych wieczorów.

Jak z Pani perspektywy zmienia się profil gliwickiego widza i czy klasyczne rzemiosło aktorskie musi ewoluować, by nadążyć za nowoczesną sceną?
Profil się zmienia, jednak nie czuję, że i ja muszę się zmieniać. To wymiana. Jeśli widz wychodzi niespełniony a ja tak, co robić. To temat do dyskusji. Wydaje mi się, że aktorskie rzemiosło ewoluuje czy to się podoba czy nie, wraz z czasami w jakich żyjemy. Zmienia się świat, ludzie, tematy, kultura osobista, kino, potrzeby ludzkie, te materialne i duchowe. Teatr zawsze był dla ludzi i taki jest. Spełnia swoje zadanie, daje przestrzeń do odczuwania, myślenia i dyskusji. To się nie zmieni. Jest w czym wybierać. A czy trzeba coś zmieniać, bo tak trzeba, to już indywidualna decyzja aktora czy aktorki.