Spotkanie z Olgą Tokarczuk. Świata jest za dużo, czytelników mnóstwo Data dodania: 2026-10-28

Świata jest za dużo, miejsc w auli Politechniki Śląskiej mogło być więcej. Ci, którzy w niej zasiedli pokonali system - padł pod naporem chętnych do udziału w spotkaniu z Olgą Tokarczuk.

I nie był to pierwszy frekwencyjny sukces podczas promocji najnowszej powieść noblistki. Do wrocławskiej Hali Ludowej przyszło, by rozmawiać o twórczości autorki, więcej osób niż kibiców na mecz Piasta. Zaskakujące, bo Olga Tokarczuk zamiast odpowiedzi serwuje czytelnikom pytania.

- Ktoś, kto przetrwał Ravensbruck mógł mieć wrażenie, że w Wałbrzychu świata jest za dużo. W mieście było wszystko, czego w obozie brakowało: jedzenie, ubrania, meble i budynki nietknięte wojną. Ta obfitość skutkowała często zmianą tożsamości. Można było z niej korzystać i na nowo definiować swoje życie na Ziemiach Odzyskanych. Można był stawać się kimś innym. Dziś tego doświadczenia nie mamy. Realizujemy gotowe, przydzielone nam scenariusze - mówiła Olga Tokarczuk.

„Świata jest za dużo” to powieść, której akcja toczy się zaraz po przyłączeniu do Polski ziem zachodnich. Pozornie, bo za sprawą biografii swoich bohaterów rozciąga się daleko poza ten horyzont czasowy. - Bywa, że tworzenie postaci przebiega odwrotnie niż się wszystkim wydaje. Niektóre po prostu mi się narzucają. Tak było z Martą z „Domu dziennego, domu nocnego”. Nie wiem, skąd i dlaczego dałam jej warkoczyki i ubrałam w sweter z rozciągniętymi dziurkami. Kiedy odwiedzili mnie krewni pierwszych właścicieli naszego domu, przywieźli ze sobą rodzinne zdjęcia. Spojrzałam na jedno i poczułam gęsią skórkę: przedstawiało kobietę siedzącą przed drzwiami naszej stodoły. Była nią moja Marta, z warkoczykami i w swetrze - mówiła autorka.

Spotkanie, którego organizatorami byli Miejska Biblioteka Publiczna i Politechnika Śląska, prowadził Zbigniew Rokita, laureat nagrody Nike za książkę „Kajś”. - Twoja literatura spłaca zaciągnięty dług, a nie każda to robi. Ona pokrzepia - zachęcał do lektury. - Życzę państwu syndromu Pollyanny, czyli szukania pozytywów w każdej, nawet nie najlepszej sytuacji. Ja tak robię. Zresztą cechą wspólną wszystkich pisarzy jest optymizm. Musimy przecież wierzyć, że skończymy rozpoczętą powieść - mówiła Olga Tokarczuk, zapowiadając, że „Świata jest za dużo” jest jej ostatnią. - Z pisania na pewno nie zrezygnuję, ale na tworzenie tak skomplikowanej i złożonej konstrukcji już się nie porwę.
 (mpg)