O tygodniku powiedzieli. Wasze Nowiny, czyli czytelnicy o gazecie Data dodania: 2021-01-27

Zawsze liczy się Wasza opinia. Bez względu na jej charakter. Zawsze też staraliśmy się być gazetą blisko ludzi. Oto jak widzą Nowiny Gliwickie nas Czytelnicy i Czytelniczki.   

Nowiny to sprawdzony przyjaciel mieszkańców naszego miasta. Prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie i jest z nami zawsze na dobre i na złe. Takie są Nowiny Gliwickie, które w ciągu 65 lat swojego istnienia podejmowały najważniejsze, nierzadko trudne, kwestie dotyczące problemów życia codziennego i spraw ważnych dla przyszłości tego niezwykłego miasta. Miasta na skraju metropolii, ale jednocześnie bardzo ważnego centrum nauki, gospodarki, kultury i sportu. 

Nowiny to niezrównany kronikarz powojennej historii Gliwic, stojący jednocześnie na straży historycznego dziedzictwa przedwojennych twórców nowatorskiego układu urbanistycznego miasta, jego perełek architektury oraz sukcesu gospodarczego. 

Śledząc artykuły publikowane na łamach Nowin poznajemy najważniejsze wydarzenia, które w ciągu ostatnich 65 lat absorbowały uwagę mieszkańców, były powodem ich radości i zmartwień. Wiele interwencji dziennikarskich kończyło się podejmowaniem decyzji kluczowych dla obecnego i przyszłego wizerunku Gliwic oraz komfortu życia jego mieszkańców. Gratulujemy dotychczasowych sukcesów i życzymy dalszych, bądźcie zawsze z nami!

Nowiny Gliwickie to nasz przewodnik w świecie gliwickich zdarzeń, baza informacji o wydarzeniach edukacyjnych, kulturalnych, religijnych w naszym regionie. Źródło informacji o lokalnych inwestycjach, służbie zdrowia. Gazeta, która prezentuje sylwetki, pomysły i doświadczenia ciekawych ludzi. Z okazji jubileuszu życzę całemu zespołowi redakcyjnemu aby treści pozwoliły zwiększać rzesze czytelników, by gazeta nie tylko relacjonowała odbywające się wydarzenia, ale również zachęcała do refleksji i działań na rzecz lokalnej społeczności.   

Nowiny Gliwickie to solidny kawał historii naszego miasta. Gazetę pamiętam „od zawsze”, przez lata była obowiązkowym, cotygodniowym zakupem w naszym domu. Trzeba pamiętać, że w czasach gdy jeszcze nikt nie słyszał o internecie, portalach czy mediach społecznościowych, to było praktycznie główne, a czasem nawet jedyne źródło wiadomości o Gliwicach. „Nowiny” towarzyszyły kolejnym pokoleniom gliwiczan, były kuźnią wielu dziennikarskich talentów. Można bez przesady powiedzieć, że marka „Nowiny Gliwickie” to takie nasze lokalne „dobro narodowe”. 

„Nowiny Gliwickie” to dla mnie jedno z najważniejszych źródeł informacji o mieście. Od przedstawicieli opozycji często słyszę, że są nieobiektywne, że wspierają prezydenta. Od przedstawicieli urzędu wręcz przeciwnie, że wspierają opozycję. To dość dobry wyznacznik jakości, którym – w przypadku mediów – jest obiektywizm, a przynajmniej próba zmierzania w jego stronę. Jest jeszcze drugi: nawet ci najbardziej Nowinom niechętni po prostu je czytają lub przeglądają. Dla mnie „Nowiny” są ważne z jeszcze jednego powodu. W dobie internetu, gdy samodzielnie wyszukuje się treści, papierowe wydanie gazety pozwala wyjść z własnej „bańki” informacyjnej. Nawet, gdy z tezami zawartymi w niektórych  tekstach się nie zgadzam - a trzeba przyznać, że redaktorzy  to osoby z charakterem, które mają własne, jasno głoszone poglądy - artykuły „Nowin” pozwalają mi, i jak sądzę wielu innym radnym, na zrozumienie spraw lepiej, dając możliwość zapoznania się z poglądami różnych stron. Całej Redakcji oraz czytelnikom, z okazji wspaniałego święta, życzę samych dobrych tematów do opisywania i czytania!

„Nowiny Gliwickie” to opublikowane pewnego razu zdjęcie z lat pięćdziesiątych czy sześćdziesiątych ubiegłego stulecia – wśród przekupek na targu Pod Murami rozpoznałem na nim moją handlującą warzywami prababkę Elżbietę Hajok, choć myślałem, że nie istnieją już żadne jej fotografie, których nie znam. To słynny adres Zwycięstwa 3, na samym skraju średniowiecznych Gliwic, zaraz obok dawnej synagogi, zamku, murów miejskich czy placu Wilhelma. To łamy, które piórem redaktor Licheckiej odkryły dla mnie Karla Schabika tłumacząc, jak kształtowała się dzisiejsza tkanka miasta – m.in. działowi historycznemu zawdzięczam możliwość spacerowania dziś po Gliwicach sprzed apokalipsy roku czterdziestego piątego. To miejsce, w którym jako licealista i dziennikarskie pisklę uczyłem się, czym różni się reporter od grafomana, a redaktor Sługocki widząc moje kolejne wprawki powtarzał z uśmiechem: „No to żeś Zbychu znów dał czadu”. „Nowiny” to wreszcie głos lokalności w państwie, w którym media są scentralizowane, a ogólnokrajowe redakcje co rusz tracą prowincję z radaru i udają, że Polska kończy się na Legionowie czy Piasecznie. 

Nowiny Gliwickie to gazeta i portal, który stał mi się bliższy, niż pozostałe lokalne gazety i portale w 2020 roku. Wydarzyło się to za pośrednictwem Małgorzaty Licheckiej, która pochyliła się nad sprawą Wilczych Dołów. Dzięki jej zaangażowaniu w temat, powstał cykl artykułów opisujących rozwój wydarzeń. Dziennikarze nie mają łatwego zadania, gdyż muszą w zwięzłej formie przedstawiać złożoną rzeczywistość. Pani Małgorzacie udawało się to, dzięki licznym rozmowom z różnymi osobami. Warto bronić dziennikarskiego fachu, w czasach skrótowych newsów, wyrwanych z kontekstu. Liczę na Nowiny Gliwickie, że będą się starały iść w stronę obiektywizmu, a nie skrótów myślowych. 

Nowiny Gliwickie to kompas, bo wielokrotnie wskazały mi dokąd iść, gdzie szukać ludzi pełnych wiedzy, sztuki, kultury lub serca. To mapa gliwickich miejsc, odsyłająca do lokalizacji, o których już dawno wszyscy zapomnieli, a Nowiny dawały im drugie, trzecie i kolejne życie, jak w przypadku Domu Pamięci Żydów Górnośląskich. To barometr, bo nieustannie, od ponad półwiecza, zapisują atmosferę miasta - ach te skoki ciśnienia: wielkie wizyty, stan wojenny, pochody pierwszomajowe, otwarcie specjalnej strefy, sukcesy gliwickich onkologów, młodych architektów i pisarzy. Emocje. To encyklopedia lokalności, ludzi, zjawisk, historii i historyjek. To Przewodnicy i Przyjaciele. Przyjaciółki. To lupa, która powiększała sprawy obywateli, narażonych na wykluczenie, które piórem Marysi Sławańskiej walczyły o godność mieszkańców, literkami Małgorzaty Licheckiej domagały się uznania różnorodności i historii miasta w całym jej skomplikowaniu, czy wreszcie w konkursie Diany dzięki zaangażowaniu Joanny Nawratil rzucały światło na niezwykłe gliwiczanki. Adam Pikul, Andrzej Sługocki, fotograficy i fotografki, wybaczcie, że nie wymieniam wszystkich zasług oraz wszystkich zasłużonych. Redakcjo! Szacunek i Szampan!

„Nowiny Gliwickie” są jedyną lokalną gazetą, która w mojej świadomości była ZAWSZE! (jestem gliwiczanką od 1968 roku). Na przestrzeni wieków były różne uwarunkowania i zależności, które odbijały się na gazecie. Rożnych epitetów, nieraz dość paskudnych, używało  się w stosunku do „Nowin”, ale nawet ci, którzy psioczyli – kupowali i czytali.  

A to świadczy o sile naszej gazety, która – niezależnie od politycznych i biznesowych nacisków – pisała o nas, naszych lokalnych sprawach, ludziach których znamy i których warto poznać. Siłą „Nowin” jest także to, że przetrwały, gdy tymczasem inne lokalne gazety pojawiały się i dość szybko znikały. 

A dla mnie jeszcze ważne jest to, że wielu dziennikarzy „Nowin” znałam i znam osobiście i lubię.  

„Nowiny Gliwickie” to moja gazeta! Od kiedy pamiętam zawsze była ze mną! Mój tato rozwiązywał krzyżówki i wysyłał do redakcji. Pamiętam, że raz udało mu się wylosować książkę - główną nagrodę w konkursie.  Był szczęśliwy! „Nowiny” zawsze były i są świetnym źródłem informacji o tym, co się dzieje w naszym mieście. Moja zawodowa współpraca z gazetą trwa już ponad 25 lat, w chwili, kiedy rozpoczęłam pracę w Śląskiej Fundacji Wspierania Przedsiębiorczości. Przez ten czas dziennikarze „Nowin” towarzyszyli nam, gdy robiliśmy pierwsze szkolenia i projekty -  Małgorzata Lichecka, Andrzej Sługocki, Marysia Sławańska, Katarzyna Kapuścik, Adam Pikul oraz redaktor naczelna Joanna Nawratil-Ludwiczak.  Często wspominam  Jana Suchana kultowego fotoreportera gazety. „Nowiny Gliwickie” to wysokiej klasy profesjonaliści  - świetny zespół redakcyjny. 65. urodziny to piękna rocznica! Z okazji urodzin życzę „Nowinom”, aby pozostały najpoczytniejszym wydawnictwem nie tylko w mieście i powiecie, ale też w regionie.

„Nowiny Gliwickie” to dla mnie przede wszystkim wspomnienia nastolatka. Dorastając w Ostropie, w czasach PRLu, nie było dostępu do gazet, które poruszałyby problemy gliwickiej społeczności lokalnej. W zasadzie robiły to tylko „Nowiny”. Ogromnie cenię sobie również ówczesne artykuły o tematyce dotyczącej historii miasta i powiatu. Z pasją wycinałem fragmenty gazety opisujące bardzo ciekawe opracowania historyczne. To także dotyczyło wydarzeń kulturalnych. No i niezapomniane zdjęcia w dziale „Foto zgrzyty”. Późniejszy czas moich studiów poza Gliwicami i wyjazd za granicę spowodował, że zabrakło mi „kontaktu” z tygodnikiem. Wydania internetowe były dopiero w powijakach. Teraz właśnie do nich sięgam. Zawsze ceniłem i cenię pracowników redakcji NG za konstruktywną i zdrową krytykę naszej społecznej i obywatelsko-miejskiej rzeczywistości. 

Życzę dużo dziennikarskiej rzetelności na następne 65 lat!