Cicho się zrobiło. Bardzo cicho. A Ty przecież kochałeś gwar. Wszelki. Ale najbardziej ten stadionowy, kiedy darłeś się (tak, to dobre słowo) „Kto dzisiaj wygra mecz!!!
Byłeś królem życia, wszędzie cię było pełno, umiałeś ująć ludzi i jakoś tak ich przytrzymać serdecznie, że nie sposób było tej serdeczności nie odwzajemnić. Tak było, kiedy brałeś się za wigilię dla samotnych i bezdomnych, organizację mikołajek, za te wszystkie społeczne razy, duże i małe.
Byłeś oddanym kibicem i najlepszym spikerem. Stadion był Twój. Od zawsze i na zawsze. Uwielbiałeś ten rytm, gorączkę, te wszystkie nadzieje. Sukcesy drużyny cię nakręcały, porażki tylko na chwilę smuciły. W Tobie naprawdę płynęła niebiesko- czerwona krew.
Byłeś dziennikarzem, który kochał ludzi i miał do nich dryg. A to naprawdę ważna cecha. Tysiące twoich tekstów tworzy historię, a Ty masz w niej swoje miejsce.
Redakcja na wiele lat była twoim drugim domem. To nie truizm, to prawda, bo przecież tak mówiłeś. I nigdy tego nie odwołałeś.
Pamiętamy twoje kroki na schodach
Pamiętamy ten charakterystyczny dzwonek telefonu
Pamiętamy koszulki, kolorowe okulary, buty i poszetki
Pamiętamy śniadania z kiełbaską z grilla w roli głównej
Pamiętamy złoty mikrofon, który wciąż stoi na Twoim redakcyjnym biurku
Pamiętamy jak pokłóciliśmy się o tytuł tekstu ważnego, bo dałeś taki: „Czeka, czeka , czeka”
Pamiętamy galę Gliwicjusza, kiedy pękły ci oprawki okularów i musiałeś improwizować
Pamiętamy jak wyciągałeś z szafy swój strój Mikołaja i zastanawiałeś się czy się w niego zmieścisz
Pamiętamy przygotowania przed meczem, kiedy uczyłeś się powitania po czesku
Pamiętamy, że bardzo lubiłeś wodę toaletową Amen Muglera
Mamy tysiące wspomnień z Tobą w roli głównej... Musimy się jednak jakoś pożegnać, więc nara Endrju...
Zespół redakcyjny
Komentarze (0) Skomentuj