Za arcykapłanów Annasza i Kaifasza doszło Słowo Boże Jana, syna Zachariasza, na pustyni. I przeszedł całą krainę nadjordańską, głosząc chrzest upamiętania na odpuszczenie grzechów. (…) Mówił więc do tłumów, które przychodziły, aby się dać ochrzcić przez niego: Plemię żmijowe, któż wam poddał myśl, aby uciekać przed przyszłym gniewem? (…) I pytały go tłumy: Cóż więc mamy czynić? A on odpowiadając, rzekł im: Kto ma dwie suknie, niechaj da temu, który nie ma, a kto ma żywność, niech uczyni podobnie. (…) Ja chrzczę was wodą, lecz przychodzi mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów jego; On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.
Drodzy Czytelnicy „Nowin Gliwickich”. Widzicie, że Jan Chrzciciel nie przebiera w słowach, napomina lud, głosi potrzebę nawrócenia i wreszcie zapowiada Tego, który jest większy od niego, a którym jest Jezus. Wielu z nas doskonale zna tę historię, jednak dziś chciałem skupić się zupełnie na czymś innym…
To, co uderzyło mnie w tekście tym razem, to fakt, że Jan, zanim wypowiedział słowo napomnienia i słowo o nadchodzącym, sam słuchał Słowa Boga i słuchał tego słowa na pustyni… Za arcykapłanów Annasza i Kaifasza doszło Słowo Boże Jana, syna Zachariasza, na pustyni.
Całkiem niedawno miałem okazję przebywać właśnie na pustyni Negew w Izraelu. Bezkres, niesamowita cisza i upał… No, ale dobrze, pomyślicie, co ma pustynia i upał wspólnego z adwentem, czasem świątecznym, który właśnie przeżywamy…
Tam, na pustyni, pomyślałem, że właśnie tak, jak do Jana, Bóg przemawia i do nas, ale, uwaga, w ciszy… W miejscu, gdzie nic nas nie rozprasza, w miejscu, gdzie jesteśmy sami, nie przybieramy żadnej pozy, w miejscu, gdzie to, jak jesteśmy ubrani, jaki mamy zegarek i jaki samochód, nie ma najmniejszego znaczenia, wreszcie w miejscu, gdzie zwykła woda smakuje inaczej, a napotkany człowiek jest swego rodzaju wydarzeniem i to wydarzeniem podszytym dreszczykiem emocji…
Jan słuchał Pana, głosu Boga na pustyni, choć o większości problemów, jakie dzisiaj nam towarzyszą, nie miał bladego pojęcia. Co więcej, nie żył jak my, w medialnym hałasie – nie miał smartfona, telewizora, nie pisał postów i nie musiał sprawdzać poczty elektronicznej. A mimo to udał się pustynię, by tam słuchać głosu Boga!
Teraz pytanie do Ciebie, do nas: czy dziś chcesz/chcemy jeszcze tego Bożego głosu słuchać? Jak wiele spraw nas rozprasza – tu SMS, tu e-mail, kolejne spotkanie, termin, warkot samochodu, przejeżdżająca karetka… Czy mamy taką swoją pustynię, może szczególny czas i miejsce w domu (gdziekolwiek), miejsce, w które udajemy się, by w ciszy słuchać głosu Boga?
Czas adwentowy i świąteczny ma nas zatrzymać i skonfrontować z wyzwaniem oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa. Przedświąteczny czas adwentowy ma nas wyrwać z tej hałaśliwej rzeczywistości i sprowokować do refleksji nad codziennym praktykowaniem chrześcijaństwa, o którym wspominał Jan.
Drogi Czytelniku, bycie na pustyni zmienia, stamtąd wraca się innym! Wraca się wyciszonym, otwartym na słuchanie, otwartym na relacje z innymi. Czy korzystasz z tej możliwości?
Warto zauważyć, że Jezus, zanim rozpoczął nauczanie, przeżył swój czas na pustyni (40 dni). Z kart Pisma dowiadujemy się również, że Jezus wielokrotnie oddalał się, wręcz ukrywał w jakimś cichym miejscu, na osobności i rozmawiał z Bogiem Ojcem.
Ty i ja też potrzebujemy takiego pustynnego, cichego, cennego czasu. Życzę Tobie i sobie, byśmy wykorzystali szczególny czas adwentu i świąt, byśmy zdecydowali się na poszukiwanie swojej pustyni, swojego miejsca wyciszenia i rozmowy z Bogiem. Z takiej pustyni będziemy wracać pozytywnie inni, przepełnieni Bożą chwałą i obecnością. Wtedy też inaczej będziemy nastawieni do Boga, do innych i samych siebie.
Błogosławionego czasu na pustyni, błogosławionego adwentu i świąt Bożego Narodzenia!
ks. Andrzej Wójcik
proboszcz parafii ewangelicko-augsburskiej
w Gliwicach i Pyskowicach
*Ewangelia Łukasza 3, 2-14.16.
Komentarze (0) Skomentuj